Beste stichtingsleden,

Met een mannetje of 7 en een vrouwtje begonnen wij aan een rit rond de Veluwe.

Uiteindelijk bleken het iets meer dan 160 km te zijn door ontelbare dorpen, bossen, havens en dijken.

Ik wil niet beweren dat ik een buitenlander ben omdat ik twee kilometer over de grens woon maar ik ben elke rit weer verbaasd hoe mooi Nederland is.

Nu moeten we er natuurlijk wel bij zeggen dat de desbetreffende ritontwerpers er wel in slagen alle industriegebieden, nieuwbouwwijken en achterbuurten te vermijden, heel knap!

Ik voelde mij een hele Diehard toen ik aan deze rit begon maar ik moet zeggen , het viel reuze mee!

Alle Solexjes pruttelden alsof het hun lieve lust was (zolang ze maar regelmatig van stof voorzien werden uit de meegevoerde benzinevoorraad).

Dus alles (ook het weer) was prima ware het niet dat ik ongeveer 40 kilometer voor de finish een lekke voorband kreeg en de macht over het stuur verloor.

Ik reed dwars in op Erik die naast mij reed omdat we net in een conversatie verwikkelt waren.

Vervolgens pleurden (oud Amsterdams) we allebei zeer onzacht op de straatstenen.

Gelukkig hadden we alle twee een helm op.

Gelukkig kwam Erik en zijn nieuwe 5000 er zonder kleerscheuren vanaf!

Ik had iets minder geluk maar toch ook weer veel geluk, namelijk ik moest gaan zitten, m.n. hand werd vastgehouden,m.n. Band werd geplakt en m.n. Knie verbonden!

De klompen van Frank bleken een uitstekende richtbank voor mijn frame.

Dus dat wilde ik eigenlijk zeggen,: Wat een aardige mensen zitten er in de stichting Pegalex!

Beetje pech is natuurlijk dat ik juist aan die knie moet worden geopereerd om er een nieuw onderdeeltje in te zetten en dat m.n. jas en m.n. broek stuk zijn.

Mede Diehards hartelijk bedankt voor het geduld en de hulp!

Het is fijn om bij jullie mee te kunnen doen.

Groeten Leo de Haan